Dit werk vertaalt dat landschap in een lappendeken van groen- en geeltinten, met de hand op stof genaaid als een bovenaanzicht van een Hollandse weide. Het proces van langzaam, handmatig naaien is daarbij even belangrijk als het beeld zelf: een oefening in aandacht, een manier om de ruis van constante prikkels te doorbreken. Zo wordt zowel het onderwerp als de werkwijze een ode aan stilte, en aan de rust die je vindt in het alledaagse.